მიხეილ ყაველაშვილის გადაწყვეტილება საპროტესტო აქციების დროს კანონსაწინააღმდეგო ქმედებებში მონაწილეობისთვის მსჯავრდებული რამდენიმე ახალგაზრდის შეწყალების შესახებ, მნიშვნელოვან წერტილს სვამს ხანგრძლივ სამართლებრივ და მორალურ დისკუსიაში. დიდი ხნის განმავლობაში რადიკალური პოლიტიკური ლიდერები და კურატორები ცდილობდნენ, ეს მოქალაქეები დანაშაულის აღიარებისა და შეწყალების თხოვნისგან გადაეფიქრებინათ – ფაქტობრივად, მათ „პოლიტიკურ მძევლებად“ და ცოცხალ ფარად იყენებდნენ საკუთარი დღის წესრიგის გასატანად. თუმცა, საკუთარი გადაცდომის გააზრებამ და მონანიების გულწრფელმა აქტმა, რაც სახელმწიფოს მხრიდან ჰუმანიზმის აქტის სამართლებრივი საფუძველი გახდა, თავად მსჯავრდებულთა სიმწიფე აჩვენა, – ამის შესახებ “ხალხის ძალის” წევრი, დავით ქართველიშვილი, სოციალურ ქსელში წერს.
როგორც ქართველიშვილი აღნიშნავს, რადიკალების ზეწოლის გადალახვით, ახალგაზრდებმა უარი თქვეს სხვის დესტრუქციულ ამაშებში ბრმა იარაღის როლზე.
“რადიკალების ზეწოლის გადალახვით, ახალგაზრდებმა არჩევანი პირად პასუხისმგებლობაზე გააკეთეს და უარი თქვეს სხვის დესტრუქციულ თამაშებში ბრმა იარაღის როლზე. კლასიკურ ევროპულ სამართლებრივ კულტურაში დანაშაულის აღიარებისა და მონანიების ინსტიტუტს ცენტრალური ადგილი უჭირავს მართლმსაჯულებისა და სამართალდამრღვევთა რე-სოციალიზაციის სისტემაში. კონტინენტური სამართლის პრინციპები – გერმანიიდან საფრანგეთამდე – საკუთარი ქმედებების უკანონობის გულწრფელ გააზრებას განიხილავენ არა როგორც „სუსტ მხარეს“ ან „იდეისადმი ღალატს“, არამედ როგორც კანონიერების აღდგენისა და მოქალაქის სამართლებრივ სივრცეში დაბრუნების ერთადერთ შესაძლო პირველ ნაბიჯს.
ევროპული იურისპრუდენცია ეფუძნება იმას, რომ დემოკრატია და სამართლებრივი სახელმწიფო დგას არა რადიკალური აქტივიზმის გამო კანონების უარყოფაზე, არამედ სამართლებრივი ნორმების განუხრელ დაცვასა და მათი დარღვევისთვის პასუხისმგებლობის აღების მზაობაზე.
ევროპული ქვეყნების ისტორიული მაგალითი გვიჩვენებს, რომ სწორედ დანაშაულის ინდივიდუალური გააზრება ამცირებს განმეორებითი დანაშაულისა და რეციდივის რისკს. როდესაც ახალგაზრდა აცნობიერებს, რომ ზღვარი მშვიდობიან პროტესტსა და კანონის ძალისმიერ დარღვევას შორის გადაკვეთილია, იგი ემოციური რადიკალური იმპულსიდან მომწიფებულ მოქალაქეობრივ პოზიციაზე გადადის.
ევროპული ანალოგების ანალიზი – მაგალითად, საფრანგეთში „ყვითელი ჟილეტების“ საპროტესტო აქციებისა თუ დიდ ბრიტანეთში ახალგაზრდული არეულობების მოვლენები – მკაფიოდ აჩვენებს: მართლმსაჯულებასთან თანამშრომლობაზე წასული და დანაშაულის ვალიდურობის მომნანიებელი პირები შემდგომში წარმატებით ინტეგრირდნენ ნორმალურ საზოგადოებრივ და პოლიტიკურ ცხოვრებაში, რადიკალურ ქუჩის ექსტრემიზმზე სრულიად უარის თქმით.
უდავოა, რომ რადიკალური დაჯგუფებების ლიდერების მხრიდან შეწყალებულთა მისამართით კრიტიკა და დაგმობა გარდაუვალია, რადგან ახალგაზრდების მონანიება ანგრევს „უკომპრომისო ბრძოლის“ მითს და რადიკალებს მთავარ რესურსს ართმევს. თუმცა, სწორედ ამ ახალგაზრდების მიერ გადადგმული ნაბიჯი – რადიკალიზმზე უარის თქმა დანაშაულის გააზრებისა და სახელმწიფო მოწყალების მიღების გზით – წარმოადგენს ჭეშმარიტ ევროპულ ცივილიზაციურ არჩევანს. ნამდვილი ევროპული გზა არის სამართლის უზენაესობის, მოქალაქეობრივი პასუხისმგებლობისა და შეცდომების აღიარების უნარის გზა, რაც ამ მოქალაქეებს რეალურ შანსს აძლევს, საკუთარი მომავალი კანონმორჩილ საზოგადოებაში ააგონ.” – წერს ქართველიშვილი.