რუსთაველის გამზირზე კვლავ ვხედავთ სოციალური დუღილის პერიოდულად განმეორებად პერფორმანსს, რომლის მონაწილეთა კონტინგენტი და ემოციური მუხტი თითქოს უცვლელია. ეს არის სცენა, სადაც გარკვეული სოციალური სეგმენტი, რომელიც ინტელექტუალური და მორალური რეფლექსიის მიღმა იმყოფება და რევანშისტული ნარატივებით საზრდოობს, მორიგ მცდელობას ახორციელებს, ქვეყნის განვითარების ვექტორი რეგრესისკენ მიმართოს.”– წერს სოციალურ ქსელში ირაკლი ყიფიანი და რუსთაველის გამზირზე მიმდინარე აქციებსა და მის მონაწილეებზე.
“ამ პერსპექტივიდან, “სამშობლო” მათთვის არა უნივერსალური ღირებულება, არამედ ვიწრო, პარტიკულარული პოლიტიკური ინტერესების რეალიზების ინსტრუმენტად აღიქმება. შეინიშნება მზაობა, ერის კოლექტიური მომავალი მსხვერპლად შეეწიროს იმას, რაც შეიძლება დავახასიათოთ როგორც ინტელექტუალური ვაკუუმი, აგრესიული იმპულსები და გარე აქტორთა ინტერესების ბრმა მსახურება.
ქუჩაში გამოსვლით ისინი ცდილობენ, შექმნან საზოგადოებრივი აზრის ილუზია, მიითვისონ “ხალხის ხმის” მანდატი, თუმცა რეალურად შესაძლოა, სწორედ იმ დესტრუქციული ტენდენციების პერსონიფიკაციას წარმოადგენენ, რომლებიც საზოგადოების ფუნდამენტს ასუსტებს: ანტისახელმწიფოებრივი ნიჰილიზმი და სოციალური ქსოვილის რღვევის სურვილი. სამწუხაროდ სახელმწიფო ინსტიტუტების რეაქცია ამ მოვლენებზე ხშირად პასიურობის ან გადამეტებული, შესაძლოა გაუმართლებელი ტოლერანტობის ფარგლებში რჩება. იქმნება შთაბეჭდილება, თითქოს საქმე გვაქვს არა პოტენციურად საშიშ, მართულ პროვოკაციასთან, რომელიც საზოგადოებრივ წესრიგსა და სტაბილურობას უქმნის საფრთხეს, არამედ მარგინალურ, უწყინარ ექსცესთან.
დადგა დრო, სახელმწიფომ სრულად გააცნობიეროს და აღასრულოს თავისი ფუნდამენტური ფუნქცია – უზრუნველყოს კანონის უზენაესობა და დაიცვას საზოგადოებრივი წესრიგი. აუცილებელია, არ დავუშვათ დესტრუქციული ელემენტების მიერ სიტუაციის ესკალაცია და ძალადობის ლეგიტიმაცია პროტესტის სახელით. სამართალდამცავ სტრუქტურებს უნდა ჰქონდეთ მკაფიო მანდატი და ინსტრუქცია, რათა პრინციპულად, მაგრამ მკაცრად ლეგიტიმური ინსტრუმენტების ფარგლებში, მოახდინონ ნებისმიერი ძალადობრივი გამოვლინების პრევენცია და აღკვეთა, ვიდრე პროცესები შეუქცევად და უკონტროლო ფაზაში გადავა.”- წერს ირაკლი ყიფიანი.