კობა ხაბაზის მასტერკლასი მიხეილ სააკაშვილის უკანალის ლოკვაში – რამდენი იწვალა ბელადის საჯდომის ასალოკად

833
წაკითხვა/ნახვა
IMG.GE

“ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის” წევრი კობა ხაბაზი სოციალურ ქსელში ტ@აკის ლოკვის მასტერკლასს ატარებს:

“როცა უიმედობა დამრევს ხელს, როცა პესიმიზმი მომეძალება, დიად ადამიანებზე ფიქრს ვიწყებ ხოლმე, მათ ვუხმობ საშველად.
არა, შორეულ წარსულში არ მივდივარ, თანამედროვე ეპოქის დიად ადამიანებზე ვიწყებ ფიქრს, იმ გმირებს ვთხოვ შველას, ვის გვერდით დგომის პატივი მქონდა, მაგრამ დღეს ცოცხლები აღარ არიან.
კი მაგრამ მკვდარმა როგორ უნდა გიშველოსო, იკითხავს მავანი…
ჰემინგუეის მოთხრობა გაიხსენეთ, დიახ მკვდრები გვშველიან, ისინი გვაძლიერებენ, სიმტკიცეს გვმატებენ, დაუმარცხებელს გვხდიან…
ასეთ დროს, თავდაპირველად მერაბი მახსენდება, ბოროტების იმპერიის გულაგში გამომწყვდეული დიადი მერაბ კოსტავა, ვიხსენებ მის მონათხრობს, ვიხსენებ როგორ ესაუბრებოდა გისოსებიანი ფანჯრიდან მერცხალს, რომელიც მის ფიქრებში საქართველოში მოფრინავდა, დიახ ვიხსენებ რკინის მერაბს და თავს ვეკითხები, ბოროტების იმპერიის ჯურღმულებში სამუდამო პატიმრობისთვის განწირული მერაბი თუ ინარჩუნებდა რწმენას და სიმტკიცეს, მაქვს კი მე უფლება უიმედობას დავაჩაგვრინო თავი?
არა და არა!
მერაბზე ფიქრში აუცილებლად შემოიჭრება ზვიადი, ჩვენი თანამედროვე სახელმწიფოებრიობის საფუძველის ჩამყრელი, სამშობლოდან განდევნილი, ღალატის, ორგულობის, გაუტანლობის მორევში დანთქმული, მაგრამ მაინც გაუტეხელი ზვიადი, ვიხსენებ და საკუთარი თავის სირცხვილთან ერთად ძალა მემატება, ვალდებულება მემატება, იგივე შეცდომა რომ არ დავუშვა, რომ პესიმიზმს არ გავამარჯვებინო და რომ ყველაფერი გავაკეთო მიშას საქართველოში გამარჯვებით დასაბრუნებლად.
მერაბზე და ზვიადზე ფიქრით გამხნევებულს, ანწუხელიძე შემომძახებს ხოლმე, “სიკვდილს თვალებში ჩავყურებდი, მაგრამ არ გავტყდი, არ დავნებდი და შენ რა გემართება? რა დროს უიმედობაა, აწიე თავი ამაყად და იბრძოლე საქართველოსთვის!”, დიახ ამ სიტყვებს მეუბნება ანწუხელიძე და ვერ წარმოიდგენთ როგორ მაძლიერებს.
უიმედობა მკვლელია, არ მისცეთ თქვენს სულში ჩასახლების უფლება უიმედობის პირქუშ ყორანს, რომელიც ჯიუტად იმეორებს ერთადერთ სიტყვას- “აღარასოდეს”!
P.S. ცოცხლებიც მამხნევებენ ხოლმე, ადამიანები, რომლებიც გმირულად იტანენ ვარამს, ადამიანები, რომლებიც არ გატყდნენ, რომლებიც ვერ გატეხეს, ზოგი დევნილობაშია, ზოგი პატიმრობაში, მაგრამ ამ ადამიანებზე სხვა დროს დავწერ, დავწერ ბაჩოზე, რომაზე, დავწერ ჩემს მეგობარ დათო გოგოხიაზე და რა თქმა უნდა ჩემი ბრძოლის მთავარ გამამხნევებელ ადამიანზე, მიშაზე, რომელმაც ქართული სახელმწიფოებრიობის რწმენა და იმედი დაგვიბრუნა.” – წერს ხაბაზი
კომენტარები
რეკლამა ____________ IMG.GE
მოწონება